سده؛ همنشینی با آتش مهر

نسرین پورهمرنگ

   سده یی دیگر فرا رسیده و باز هنگام آتش افروزی است. بسیار تفاوت نکند که آغازین گامهای این جشن از کدامین قاب نگاه پای به بیرون نهاده باشند؛ اینکه مبدایی هستی شناسانه و فلسفی برای آن قائل شویم و به شکرانه ی زایش صدمین انسان از پس مشی و مشیانه و یا آدم و حوا، آتشی برفروزیم، و یا ذهن در ابهام اساطیر جاری نماییم و در آن سیر و واگشت تصاویرِ بر جای مانده از حیات ازلی، با هوشنگ پادشاه پیشدادی مواجه شویم که در گردش روزانه با همراهان در دامن صخره ای، به محض مواجهه با ماری سیاه، سنگی بر سرش می کوبد و سنگ از اصابت به صخره خُرد می شود و آتشی از جای می جهد و فروغش چشمان پادشاه پیشدادی و همراهانش را خیره می کند و گرمایش نوید تن آسایی و بی شمار بهره را می دهد، و یا افروختن این نماد نور و گرما و روشنایی را به شُکرانه ی نابودی ضحاک بپنداریم که آفریدون امر به افروختنش بر گُذرها و پشت بامها نمود، تا شعله ی امید پیروزیِ خیر بر شر، تا به ابد از دل زخم خوردگان بیرون نرود.